درس ِ Security

" Hacker کسیه که اقدام به حمله به یا خرابکاری در کامپیوتر سایرین میکنه؛ کسی که خیال ِ اقدام به حمله به یا خرابکاری در کامپیوتر سایرین رو داره، Hacker نیست، خیالپردازه!"

- از کلاس security ی ِ شرکت!

ژولیه بینوش دوس میدارم...

خبر صفحه اول شرق امروز... (یواشکی اولین آیتم از تیتر خبرهای سمت چپ رو هم بخونید، گویا مایکل جکسون هم نخواسته از خانم بینوش عقب بیفته...)

ما و سیمای فخیمه و ...

... لُب کلامی که من میخواستم راجع به جدیدترین سریال مناسبتیمون بگم!

عیددیدنی ناشرانه

{ فَکت: چاپ رمان امریکایی از سوی وزارت ارشاد به کلی ممنوع شده است و مجوز سایر رمان ها به سختی صادر می شود.}

ناشر 1 : یه کاری کردن دیگه نمیشه رمان چاپ کرد...
ناشر 2 : بله. کم کم دیگه نمیذارن کتاب چاپ شه. میخوان مردم کمتر بخونن تا کمتر بدونن... البته بعیده اینقدر فکرشده عمل کنن ولی به هرحال کاریه که الان دارن میکنن...

{من : !@#$%^&*)((_+ }

گردش داریم تا گردش

میلیاردها نفر روی زمینی راه میرفتند که ثابت می نمود. اما درواقع حرکت داشت. حرکتش هم تند بود، تا گالیله فریاد کرد: مردم! زمین می گردد.

اولین عکس العمل در مقابل این حرف این بود: اگر زمین می گردد که همه باید دچار سرگیجه باشیم.

یکی دیگر گفت: نمی شود که اشرف مخلوقات باشیم ولی خود و سکونت گاهمان به دور یک چیز دیگر بگردد.

پاپ در یک سخنرانی مجلل گفت: نه، زمین نمی گردد، اگر می گشت، میگفتم.

یکی از کشیش های بلندپایه گفت: گالیله فکر میکند همین که بگوید زمین می گردد، واقعاً زمین می گردد.

عده ای هم با اشاره به اینکه گالیله در مشروبخواری زیاده روی می کرده گفتند: اینها همه ثمره اسراف در خوردن شراب است. وقتی کسی بیش از حد بخورد، نه فقط زمین، که همه چیز می گردد.

یکی از کلامیون گفت: زمین جای سکونت ماست و در جای مسطح بهتر می توان زندگی کرد.

تازه داماد بی پولی به عروسش گفت: عزیزم اگر زمین می گردد دیگر ما برای گردش ماه عسل به کجا برویم.

یکی از مخالفان گفت: اول گفتند که زمین گرد است، مثل تیله. هیچی نگفتیم. حالا می گویند که زمین می گردد. اگر الان هم چیزی نگوییم لابد فردا می گویند که اصلاً زمین برای تیله بازی است.

یک استاد دانشگاه هم در انتقاد به گالیله گفت: گالیله چیزهایی می گوید که در هیچ کتاب درسی نیست.

و گالیله در جواب گفت: این آقا، مخترع و کاشف را با شاگرد مدرسه ای اشتباه گرفته. چرا نمی آیند تا از دوربینم به آسمان نگاه کنند. حودشان نگاه کنند.

فیلسوفی گفت: اگر چیزی دیدنی است که باید بدون دوربین هم دیده شود.

فیلسوفی دیگر گفت: دوربین های گالیله فقط به درد دیدزدن می خورد.

یکی از متعصبیون گفت: من شنیدم که دایم در حال دیدزدن «زهره» و «ناهید» است.

دانشمندی که جرأت کرد و با دوربین به آسمان و ستارگان نگاه کرد گفت: این دوربین چیزهایی را نشان می دهد که نمی تواند وجود داشته باشد، پس دوربین قابل اطمینانی نیست.

اما باز که گالیله حرف حساب گوش نکرد کلیسا وارد عمل شد و گالیله ترسید که مبادا روی تل هیزمی کباب شود. یکی از شهروندان فلورانسی بعدها در خاطراتش نوشت: قرار بود که در کنار گالیله یک سیخ گوجه هم بگذارند.

گالیله، وحشت زده در پیشگاه پاپ توبه کرد و گفت: زمین ثابت است و نمی گردد.

با وجود این معروف است که بعد از این توبهء اجباری گفت: با این همه زمین می گردد.

غالب محققان معتقدند که گالیله عبارت اخیر را نگفته است و پیروان و طرفداران پرو پا قرص وی بعدها آن عبارت را به وی نسبت دادند. خردمند برهمایی گفت: طرفداران پاپ فکر می کردند که اگر پاپ بگوید زمین ثابت است، زمین ثابت است و طرفداران گالیله فکر می کردند که اگر گالیله توبه خود را نمی شکست، دیگر زمین نمی گشت!


مو، لای درز فلسفه
(تاریخ فلسفه به طنز)
اردلان عطاپور
انتشارات آن، انتشارات همه

یعنی خیلی هنر میخواد که آدم با J2EE ، کُد اسپاگتی بنویسه هاااا!!... یکی منو از دست خودم نجات بده...

کاش یه مورچه بودم... اونوقت اگه شصت برابر وزنم هم بارم میکردن، خم به ابرو نمیاوردم...

¡Feliz Navidad!

حداقل خوبی سال 1384 این بود که من بالالخره فهمیدم "فلیث نویداد" نه اسم یه آدم معروفه، نه اسم یه شیء (حالا چرا اینقدر تو کلهء من میزد، خدا میدونه!) بلکه «سال نو مبارک»ِ یک میلیارد و سیصد و پنجاه میلیون نفر آدم در روی کرهء زمینه! یکی کمتر، یکی بیشتر، چه باک...

فصل بهار است خیز تا به تماشا رویم
تکیـه بر ایام نیست تا دگـر آیـد بهـــار

خوش دارم یه کم ادای آدمای موفق (یعنی اونایی که با معیارهای خودشون و اکثریت اطرافیانشون، «موفق» محسوب میشن)، رو دربیارم و بگم اگه چهارشنبه سوری بهم خوش گذشته، فقط و فقط نتیجهء انتخاب و تصمیم و شق القمر خودم بوده و الباقی دنیا -منجمله حضرت دکارت مُد ظله العالی*- هم کشک و اَه اَه اَه، «شانس» که مال خرافاتیاس... و خلاصـــــه... ما زد به سرمون که به جای اینکه بشینیم که ملت دقیقهء 91 زنگی بزنن و بگن که خب حالا که برنامه یی نداریم، هوار شیم فلان جا و ... همون برنامهء تکراری هر سال،،، «نوعی دیگر» رفتار کنیم و از شب قبل تصمیم بگیریم که چیکار کنیم.. بعد اینجوری شد که یکی پیشنهاد داد شام بریم بیرون و من که دیگه از شام و غدای بیرون اشباع بودم، فی الفور پیشنهاد دادم که نه! بریم "چهارشنبه سوری"!!! و به اونایی هم که فکر میکنیم درکمون نکنن، هیچی نگیم!!! و به این ترتیب، ما نهایتاً هم شام رفتیم بیرون و هم رفتیم امن ترین مکان ممکن، به دور از دود و حساسیت و غیره!!! البته بگذریم که 2 بار اومدیم از خیابون رد شیم، پوست پسته هم که میریختن جلو پامون، سرها میرفت پایین که اگه سیگارتی چیزیه، زودتر بجنبیم، از تلفات احتمالی کم کنیم!!... D:

القصه... بالاغیرتاً من یکی همیشه دوست داشتم فیلمها رو تو حال و هوا و زمان خودشون -قصه شون- ببینم تا مجبور به تجسم های قلابی نشم... این یکی فوق العاده بود... دقیقاً همون روز خود فیلم بود... یعنی حتی کلیپی که داشت برای سال تحویل تهیه میشد، برای سال تحویل 1385 بود... وای خیـــــلی خوب بود!!!

از اونم بالاتر که خود فیلم واقعاً خوب بود! بازیا که معرکه (من واقعاً نمیفهمم این دختر چطــــور بعد از مرگ برادرش در اثر انفجار مواد محترقه، بعد از فقط یه هفته اینجوری بازی میکرد...) بعد هم، میخوام فقط از صحنه هایی که خوشم اومد بگم... یکی اونجا که سیمین خانم پایان رابطه رو اعلام کرد و از ماشین پیاده شد، رفت؛ بعد که پشتِ سرش نارنجک زدن، با حالت استیصال برگشت به دنبال پناه. یکی هم آخر فیلم که هر 4 نفرشون در نهایت تنها خوابیدن... خیـــلی خیلی خوب بود!!! یعنی «امنیت و اعتماد» کشک، پشم، ...

خلاصه که اینم از چهارشنبه سوری ایهام-دار ِ خوش گذشتهء ما!

* گویا آقای دکارت بودن که در رابطه با احتمال اثرگذاری پیشامدها بر هم فرمودن که اگر بینی کلئوپاترا، 1 سانت کوچکتر یا بزرگتر از حد مود در زمان خودش بود، ما اکنون در دنیای دیگری زندگی میکردیم! (نقل به مضمون)

چهارشنبه سوری خیــــــــــلی خووووب بود!

هه! صبح که هنوز خواب بودم، احساس میکردم هنوز صدای ترقه ها -تو بکگراند- به تناوب شنیده میشه، ساعتم که صداش در اومد بلندشدم، دیدم نه خیر! همه جا ساکت و آرومه!... یعنی من مــــــُــــــــــــــردهء این «خواب» ام!!!

یعنی امشب باید از روی آتیش بپریم، بگیم «یا حسین» ؟

خب معلومه که وقتی بچه ای نه محرم دیده باشه، نه چهارشنبه سوری و روز اول محرم پاشو بذاره تهران، 30-40 روز بعدشم بهش بگن چهارشنبه سوری-ه، اونوقت یه همچین سوالی میکنه!!!

مدتهاست تو نور روز وبلاگ ننوشتم... مدتهاست توی اتاقمون تو دانشگاه وبلاگ ننوشتم... مدتهاست دارم دنیای دیگه ای رو تجربه میکنم که شب و روزش، تعطیل و غیرتعطیلش مثل بقیهء آدمای دور و بَرَم-ه...

اما یه چند وقتیه دارم به این نتیجه میرسم که یه سری اخلاق و رفتارها، خیلی زیاد به محیط پرورش آدمش بستگی داره. قبلاً کلاً برام مهم نبود کی از کدوم شهرستان اومده و چندسال کجا بزرگ شده یا کار کرده... اما الان میدونم که باید برام مهم باشه! باید یه کم (در حد یک کلاغ از چهل کلاغ) به قومیت طرفم اهمیت بدم... به نظر میاد حکمهایی که در مورد قومیت های مختلف وجود داره، در حد خیلی light ش، صحت داره! باید این حکم رو به عنوان یه قاعده، تو پایگاه قواعدم درج کنم (یا تو مغزم حک کنم) که «آدمها با هم فـــرق دارن، حتی اگه نخوای نزدیکشون بشی!»

این مهمه، اگر که بخوای نرمال بشی و با قوانین نرمال دنیا کنار بیای و کمتر آسیب ببینی...

برای نازنین:

Etre femme, c'est pour Sabina une condition qu'elle n'a pas choisie. Ce qui n'est pas l'effet d'un choix ne peut être tenu ni pour un mérite ni pour un échec. Face à un état qui nous est imposé, il faut, pense Sabina, trouver une attitude appropriée. Il lui paraît aussi absurde de s'insurger contre le fait qu'elle est née femme que de s'en faire gloire.

L'insoutenable légèrté de l'ëtre/ Milan Kundera/ François Kérel/ p. 133

"برای سابینا، زن بودن نتیجه یک انتخاب نیست و به نظر او چیزی را که ننیجهء انتخابی نباشد، نمیتوان شایستگی یا ناکامی تلقی کرد. سابینا فکر میکند در شرایط تحمیلی باید منش مناسب آن شرایط اختیار کرد. به نظر او عصیان در برابر این واقعیت که زن زاده شده است، همانقدر احمقانه است که افتخار به زن بودن."

سبکی تحمل ناپذیر هستی (بار هستی) / میلان کوندرا


،
پ.ن. اینکه فرانسه ش رو نوشتم، به این دلیل نیست که یعنی منم بله! دلیل ساده تری داره اونم اینکه کتاب فارسیش دست کسی دیگه س، و مجبورم با کلمات خودم به خوردتون بدم. به بزرگواری (داشته یا نداشته تون) ببخشیدش!

پری میگه: «جون ِ کـَندَنی رو باید کـَند!»

،
فکر کنم بالاخره کـَندَم... (البته احتمالاً فقط فکر کنم!!!)

کسی می گوید «آری»
به تولد من
به زندگیم
به بودنم

ضعفم
ناتوانیم
مرگم.

کسی می گوید «آری»
به من
...
و از انتظار طولانی
شنیدن پاسخ من
...
خسته نمی شود!

- بیکل

"همهء ما یک روز به طریقی خودمان را میشناسیم و بقیهء عمر بر اساس این «تصمیم» زندگی میکنیم."

- الینور روزولت

یادم نیست این رو از کجا یادداشت کرده بوده بودم! ولی نه فقط بهش اعتقاد دارم، بلکه به تعمیم خاصی ازش هم معتقدم. اونم اینکه:

ما نه فقط خودمون رو، که اغلب «بقیه» رو هم یکبار به طریقی میشناسم و بقیهء عمر اون آدم رو تو همون قالب -که براش تصمیم گرفتیم- «می چپونیم»! یعنی تا حالا ندیدی که با یه بار تفسیر "لجبازی" از کار طرف مقابل، تا آخر عمر، به همهء کارهای طرف «برچسب» لجبازی زدی؟! یا احساساتی گری، حسادت، ضعف، تنبلی، بی مسوولیتی، انفعال، خوش برخوردی، خوشتیپی!، آلن دلونی!! یا هر صفت اکتسابی دیگه (عجالتاً قدبلندی و خوشگلی رو بیخیال بالاغیرتاً!) ...

خیلی هم عجیب نیستا! قضیه همون Jump Prediction Table ِه! اگه instruction ِ بعدی رو تو دستورکار نداشته باشی، واکشیش زمان میبره. اونوقت دیگه پنتیوم نمیشی که! میشی فوق فوقش، 486 DX. اما یادت میره که پنتیوم هم وقتی goto به پستش بخوره، یه کم زمان هزینه میکنه تا Logical Deduction ِش به sophism بدل نشه. فقط یادت میره...

دیروز حواسم نبود، با 20 کیلو وزنهء اضافه، پرس ِ پا رو رفتم! الان -یعنی صبح تا حالا- کاملاً احساس "چوب پنبه" رو درک میکنم!! فقط باید اعتراف کنم، بی حواسی در کوبوندن راکت به دست و پا، یا حتی زمین خوردن، هزینه اش به مراتب کمتره...

Que sera, sera
Whatever will be, will be
Future's not our's to see
Que sera, sera

شعرش قشنگه، آهنگش قشنگه، حتی رقص باهاشم قشنگه: این یکی رو الان کشف کردم! فقط نمیدونم کار چه گروهی و به چه مناسبتی بود...

،

هنوز حالم از کثافتکاری دیشب ِآمریکا، تو فینال پاتیاژ دخترا، جا نیومده (انگار مدال خودم رو ازم گرفتن!!! ولی حال کردم دختره همچین بیخیال نتیجه بود که اصلاً یعنی داوری؟؟ کشف چی؟! پشم چی؟!؟ اینقدر مدال دارم که همچین احتیاجی به مدال دادن شماها ندارم!) فعلاً تا بعد...

آیا به راستی؟!؟..